چون صید به دام تو به هر لحظه شکارم

ای طرفه نگارم

از دوری صیاد دگر تاب نیارم

رفتست قرارم

چون آهوی گمگشته به هر گوشه دوانم

تا دام در آغوش نگیرم نگرانم

 

از ناوگ مژگان چو دو صد تیر پرانی

ور دل بنشانی

چون پرتو خورشید اکر رو بکشانی

وای از شب تارم

در بند و گرفتار بر ان سلسله مویم

وز دیده ره کوی تو با عشق بشویم

با حال نزارم با حال نزارم

 

بر خیز که داد از من بیچاره ستانی

بنشین که شرر بر دل تنگم بنشانی

تا آن لب شیرین به سخن باز گشایی

خوش جلوه نمایی

ای برده امان از دل عشاق کجایی؟

 تا سجده گذارم

تا سجده گذارم

گر بوی تورا باد به منزل برساند

جانم برهاند

ور نه ز وجودم اثری هیچ نماند

جز گرد و غبارم

جز گرد و غبارم